μία φορά προσπάθησα να σε περιγράψω στο τετράδιο μου και δεν τα κατάφερα πολύ καλά.

τα μάτια του τρόμου.

φωτογραφία που τράβηξε η Hobbes Ginsberg.


κι ένα τραγούδι.

αστέρια.

από τάφο σε τάφο

αυτό το τραγούδι μας θύμισε

αυτήν την ταινία

δεν ξέρω πως μου ήρθε και το έψαξα και είχα να τ'ακούσω από πέρσι τέτοιον καιρό που είδαμε όλοι μαζί αυτήν την ταινία την οποία ήταν κανονισμένο να βλέπαμε παραπρόπερσι, όχι τέτοιο καιρό βέβαια, λίγο πιο ανοιξιάτικο. Ο καλός μας φίλος μας είχε φτιάξει ειδικούς υπότιτλους αγάπης με εσωτερικά αστειάκια της εποχής. Μαζί έφτιαξε και άλλους υπότιτλους με εξωτερικά αστειάκια τους οποίους μάλλον θα βρούμε αν ψάξουμε να την κατεβάσουμε. Τελικά ο καλός μας φίλος παραπρόπερσι δεν την είδε μαζί μας, την είδε με άλλα παιδιά σε ένα μέρος που μοιάζει να σταματάει την σκέψη και μοιάζει και με κουβέρτες και με εσάς και με παλιά βιβλία και αυτοσχέδια θεατρικά δρώμενα. Μοιάζει ακόμα με την παιδική μας ηλικία, την δεύτερη, την καλή. Όλα αυτά θυμηθήκαμε λοιπόν μα κυρίως τον φίλο μας αυτόν. 

από τάφο σε τάφο λέγεται η ταινία

η γιαγιά μου.

θα ξαναγράψουμε μάλλον γιατί έχει πλάκα. εξακολουθεί να έχει πλάκα. εξακολουθούμε ν αναρωτιόμαστε τί είναι η πλάκα. ίσως εδώ απαντηθούν όλα τα άλυτά μας ερωτήματα.